عشق های اهنی

زندگی را نه... اما... زنده بودن را خوب یاد گرفته ام!!! نمی دانم از کجای قصه بنویسم...؟! وقتی در قصه های مادربزرگ٬ غیر از خدا هیچ کس نبوده! و سهم من، تنها یک مشت آرزوی خاک گرفته بوده... بغض هایم سنگین تر می شود... وقتی به یاد می آورم٬ برای لحظه ای زندگی... آنقدر منتظر بوده ام٬که دیگر٬ علف هم زیر پاهایم سبز نخواهد شد!!! عشق های اهنی...

روزگاريست همه عرض بدن ميخواهند همه از دوست فقط چشم و دهن ميخواهند ديو هستند ولي مثل پري مي پوشند گرگ هايي كه لباس پدري مي پوشند آنچه ديدند به مقياس نظر مي سنجند عشق ها را همه با دور كمر مي سنجند خوب طبيعيست كه يكروزه به پايان برسد عشق هايي كه سر پيچ خيابان برسد عشق های اهنی...

مخاطبـــــ خاص ِ زندگے ِ مــــن...

با تمام ِ وجود مے گویم:

این روز ها عَجیب دل تنگــــ ِ توام

دل تنگــــِ اجابتـــــ چشمانتــــ

دل تنگــــ ِ رنگـــ نِگاهتــــــ

دل تنگــــ ِ بوے عَطرتــــــــ

تو که نیستے...

انگار زندگے بودن را کــم می آورد و

بهانه گــیر نبودن استــ

تو کـه نیستے دلتنگے هایت مــرا از پا در می آورند...

عشق های اهنی...

پاییز می رسد که مرا مبتلا کند با رنگ های تازه مرا آشنا کند پاییز می رسد که همانند سال پیش خود را دوباره در دل قالیچه جا کند او می رسد که از پس نه ماه انتظار راز درخت باغچه را برملا کند او قول داده است که امسال از سفر اندوه های تازه بیارد، خدا کند او می رسد که باز هم عاشق کند مرا او قول داده است به قولش وفا کند پاییز عاشق است و راهی نمانده است جز این که روز و شب بنشیند دعا کند شاید اثر کند و خداوند فصل ها یک فصل را به خاطر او جا به جا کند تقویم خواست از تو بگیرد بهار را تقدیر خواست راه شما را جدا کند خش خش، صدای پای خزان است، یک نفر در را به رو عشق های اهنی...